Anu-Chintanam

Once upon a time, in the kingdom of Kashiraj, king was blessed with a daughter named Sutanu. He had no sons, but he loved his daughter dearly.

Sutanu grew up to marry Vasudev, and together they had a son named Paundraka vasudeva. However, fate had a peculiar twist for this family. Vasudev decided to leave his son in Kashiraja’s town and went to Mathura. Little did he know, this decision would set off a series of events that would shake the kingdom.

Paundrakavasudeva, as he grew, did not turn out as expected. Instead of developing into a noble and wise young man, he became engulfed in madness. His pride swelled like a mountain, fueled by the desire to surpass Krishna’s fame after the demise of Kamsa, the king of Mathura.

One fateful night, unable to contain his ambition, Paundrakavasudeva launched an attack on Mathura. With arrows as his weapon, he aimed to tear down the walls of the fort and claim victory. But his dreams were shattered when he faced fierce resistance from Yadav warriors like Balarama and Satyaki. Defeated, he had to retreat.

Not one to give up easily, Paundrakavasudeva sent a bold message to Lord Krishna, challenging him to renounce his identity. He demanded that Krishna give up the symbols associated with divinity, like the Srivatsa chihna (mark) and the Kaustubha mani (gem). The audacity of his demands left everyone astonished, but Krishna remained composed.

When Krishna agreed to meet him, Paundrakavasudeva devised a plan. He adorned himself with replicas of Krishna’s iconic attributes, hoping to pass off as the Lord himself. But there was one problem – he couldn’t replicate the Srivatsa mark. No matter how hard he tried, it wouldn’t stick. In a desperate attempt, he ended up burning his chest, leaving a dark scar behind.

Confident in his disguise, Paundrakavasudeva confronted Krishna, proclaiming himself as the true God. But Krishna, seeing through his facade, swiftly defeated him.

This incident left a profound lesson for all, as warned by the wise Vadiraja Yati. It reminded everyone to remain humble and to never let pride cloud their judgment. For if one starts believing themselves to be a god, they might end up like Paundrakavasudeva – defeated and humiliated. So, it’s better to embrace humility and the understanding that we are all but mere mortals, rather than aspiring to be something we’re not.

– हिन्दी –

एक समय की बात है, काशी नामक राजा को सुतनु नाम की एक कन्या हुई। उनका कोई बेटा नहीं था, लेकिन वह अपनी बेटी से बहुत प्यार करते थे।

सुतनु ने बड़े होकर वासुदेव से विवाह किया और उनका पौंड्रक वासुदेव नामक एक पुत्र हुआ। हालाँकि, इस परिवार के लिए भाग्य में एक अजीब मोड़ था। वासुदेव ने अपने पुत्र को काशीराज की नगरी में छोड़ने का निश्चय किया और मथुरा चले गये। उसे नहीं पता था कि इस फैसले से घटनाओं की एक श्रृंखला शुरू हो जाएगी जो राज्य को हिलाकर रख देगी।

जैसे-जैसे पौण्ड्रकवसुदेव बड़े हुए, उन्हें आशा के अनुरूप परिणाम नहीं मिले। एक नेक और बुद्धिमान युवक के रूप में विकसित होने के बजाय, वह पागलपन में घिर गया। मथुरा के राजा कंस की मृत्यु के बाद कृष्ण की प्रसिद्धि से आगे निकलने की इच्छा से उनका अहंकार पहाड़ की तरह फूल गया।

एक दुर्भाग्यपूर्ण रात, अपनी महत्वाकांक्षा को नियंत्रित करने में असमर्थ, पौंड्रकवासुदेव ने मथुरा पर हमला किया। अपने हथियार के रूप में तीरों के साथ, उसने किले की दीवारों को गिराने और जीत का दावा करने का लक्ष्य रखा। लेकिन उनके सपने तब चकनाचूर हो गए जब उन्हें बलराम और सात्यकि जैसे यादव योद्धाओं के भयंकर प्रतिरोध का सामना करना पड़ा। हारकर उसे पीछे हटना पड़ा.

आसानी से हार मानने वालों में से नहीं, पौंड्रकवासुदेव ने भगवान कृष्ण को एक साहसिक संदेश भेजा, जिसमें उन्हें अपनी पहचान त्यागने की चुनौती दी गई। उन्होंने मांग की कि कृष्ण देवत्व से जुड़े प्रतीकों, जैसे श्रीवत्स चिन्ह और कौस्तुभ मणि को छोड़ दें। उनकी मांगों के दुस्साहस ने सभी को आश्चर्यचकित कर दिया, लेकिन कृष्ण शांत रहे।

जब कृष्ण उनसे मिलने के लिए सहमत हुए, तो पौंड्रकवासुदेव ने एक योजना बनाई। उन्होंने खुद को भगवान के रूप में पेश करने की उम्मीद में खुद को कृष्ण के प्रतिष्ठित गुणों की प्रतिकृतियों से सजाया। लेकिन एक समस्या थी – वह श्रीवत्स चिह्न को दोहरा नहीं सका। चाहे वह कितनी भी कोशिश कर ले, वह टिकेगा नहीं। एक हताश प्रयास में, उसने अपनी छाती को जला लिया, और अपने पीछे एक गहरा निशान छोड़ गया।

अपने भेष में आश्वस्त पौंड्रकवासुदेव ने खुद को सच्चा भगवान घोषित करते हुए कृष्ण का सामना किया। लेकिन कृष्ण ने उसके मुखौटे से देखते हुए तेजी से उसे हरा दिया।

इस घटना ने सभी के लिए एक गहरा सबक छोड़ दिया, जैसा कि बुद्धिमान वदिराज यति ने चेतावनी दी थी। इसने सभी को विनम्र बने रहने और कभी भी अहंकार को अपने निर्णय पर हावी न होने देने की याद दिलाई। क्योंकि यदि कोई स्वयं को भगवान मानना शुरू कर देता है, तो उसका अंत पौंड्रकवसुदेव की तरह हो सकता है – पराजित और अपमानित। इसलिए, कुछ ऐसा बनने की आकांक्षा करने के बजाय जो हम नहीं हैं, विनम्रता और इस समझ को अपनाना बेहतर है कि हम सब महज नश्वर हैं।

– ಕನ್ನಡ –

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಶಿ ಎಂಬ ರಾಜನಿಗೆ ಸುತನು ಎಂಬ ಮಗಳು ಜನಿಸಿದಳು. ಅವನಿಗೆ ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಸುತನು ವಸುದೇವನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಅವರಿಗೆ ಪೌಂಡ್ರಕ ವಾಸುದೇವ ಎಂಬ ಮಗನು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ವಿಧಿಯು ಈ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ತಿರುವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ವಸುದೇವನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕಾಶಿರಾಜನ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಬಿಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಮಥುರೆಗೆ ಹೋದನು. ಈ ನಿರ್ಧಾರವು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಘಾತಕಾರಿ ಘಟನೆಗಳ ಸರಣಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಪೌಂಡ್ರಕವಾಸುದೇವನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ, ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದಂತೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಉದಾತ್ತ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಯುವಕನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಬದಲು, ಅವನು ಹುಚ್ಚುತನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು. ಮಥುರೆಯ ರಾಜನಾದ ಕಂಸನ ನಿಧನದ ನಂತರ ಕೃಷ್ಣನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಬಯಕೆಯಿಂದ ಅವನ ಅಹಂಕಾರವು ಪರ್ವತದಂತೆ ಉಬ್ಬಿತು.

ಒಂದು ಅದೃಷ್ಟದ ರಾತ್ರಿ, ತನ್ನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಪೌಂಡ್ರಕವಾಸುದೇವ ಮಥುರೆಯ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಹಾರೆಗಳನ್ನು ಆಯುಧವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿಯಂತಹ ಯಾದವ ಯೋಧರಿಂದ ತೀವ್ರ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ ಅವನ ಕನಸುಗಳು ಭಗ್ನವಾದವು. ಸೋತು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಬೇಕಾಯಿತು.

ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವವನಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಪೌಂಡ್ರಕವಾಸುದೇವನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ದಿಟ್ಟ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು, ತನ್ನ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದನು. ಶ್ರೀವತ್ಸ ಚಿಹ್ನ (ಗುರುತು) ಮತ್ತು ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿ (ರತ್ನ) ನಂತಹ ದೈವತ್ವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದನು. ಅವನ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ದಿಟ್ಟತನವು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದನು.

ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಒಪ್ಪಿದಾಗ, ಪೌಂಡ್ರಕವಾಸುದೇವ ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು. ಅವನು ಸ್ವತಃ ಭಗವಂತನಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಲು ಆಶಿಸುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರತಿಮಾರೂಪದ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳ ಪ್ರತಿಕೃತಿಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು – ಅವನು ಶ್ರೀವತ್ಸ ಗುರುತನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಹತಾಶಗೊಂಡ ಅವನು ತನ್ನ ಎದೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡನು, ಕಪ್ಪು ಗಾಯವು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯಿತು.

ತನ್ನ ವೇಷದ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ, ಪೌಂಡ್ರಕವಾಸುದೇವನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನಿಜವಾದ ದೇವರೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಸೋಲಿಸಿದನು. ಮಹಾನುಭಾವರಾದ ವಾದಿರಾಜ ಯತಿಯಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಂತೆ ಈ ಘಟನೆಯು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಳವಾದ ಪಾಠವನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ವಿನಮ್ರರಾಗಿರಲು ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವು ಅವರ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮಬ್ಬುಗೊಳಿಸದಂತೆ ನೆನಪಿಸಿತ್ತದೆ. ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ದೇವರೆಂದು ನಂಬಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಪೌಂಡ್ರಕವಾಸುದೇವನಂತೆ ಸೋಲು ಮತ್ತು ಅವಮಾನದಿಂದ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಬಹುದು -. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವಲ್ಲದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಬಯಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ರತೆ ಮತ್ತು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರು ಎಂಬ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ.